Opis

Bez dwóch zdań najważniejszy album Red Hotów. I ten zdecydowanie najbardziej funkowy. Płyta energetyk (ostatni taki mocny w karierze). To jeden z tych albumów, których spokojnie można słuchać dla samej chemii między instrumentalistami, bo same kompozycje schodzą na dalszy plan. Aczkolwiek dobrych numerów też jest od groma.
Poznawałem ją z brackiego kaseciaka, ale dziś słucham z winyla. I taką można sobie zabawę urządzić w pomieszanie stron i złożyć album na nowo z najmniejszym uszczerbkiem na dziele. Z powodzeniem można pominąć nawet te najbardziej znane fragmenty, czyli doskonale wszystkim znane „Under the Bridge” i „Giwrułej” („Give It Away”). Zieloni w temacie z otwartymi ramionami przywitają sztosy pokroju „My Lovely Man”, „Naked in the Rain”, „Sir Psycho Sexy” czy czułą, akustyczną (ale z elektryczną solówką) balladę „I Could Have Lied”.
Historia udowodniła, że Red Hoci lubią nagrywać kolosy. Najjaskrawszym tego przykładem było dwupłytowe „Stadium Arcadium”, ale trzeba pamiętać o dylogii „Unlimited Love”/„Return of the Dream Canteen”. Zresztą pojedyncze „By the Way” czy „The Getaway” też znacznie wykraczają poza humanitarne 3 kwadranse. A pierwszym długaśnym dziełem było pomnikowe „Blood Sugar Sex Magik” (tak, przez „k” na końcu!). Wspominam o tym fakcie (bo trudno to nazwać „szczegółem”), ponieważ mój generalny zarzut wobec RHCP polega na tym, że nie znają umiaru i na płytach ląduje trochę za dużo materiału. Kuracja odchudzająca, która wyeliminowałaby zbędne indeksy, mogłaby sprawić, że na koncie mieliby znacznie mocniejsze karty w dyskografii. Lecz niepotrzebnie rozpisuję o tym akurat tutaj, bo BSSM to akurat chlubny wyjątek, z którego trudno byłoby coś wyciąć. Mało potrzebny wydaje się tylko „The Greeting Song” („epilog” w postaci „They’re Red Hot” legendarnego bluesmana Roberta Johnsona pominę, bo to urocza zgrywa). Jeżeli się uprzeć, to oczywiście zawsze znajdzie się jakiś zbędny balast. Nie bądźmy jednak nadgorliwi.
Wstyd się przyznać, ale dopiero teraz zwróciłem uwagę na smaczki pod spodem „Mellowship Slinky in B-major” (Flea chyba debiutuje jako pianista). Jak już odkrywamy karty, to pragnę zdradzić, że długo nie przepadałem za „Breaking the Girl”, a teraz uważam, że tego epickiego utworu nie sposób nie zaliczyć do jednego z najwybitniejszych osiągnięć zespołu – począwszy od jak gdyby niespokojnego pochodu gitary akustycznej przez kojące klawiszowe tło do frapujących perkusjonaliów dodanych przez cały zespół pod koniec trwania tego małego arcydziełka. Uprzejmie donoszę, że warto również wsłuchać się w znacznie subtelniejsze dodatkowe bębenki w „If You Have to Ask”./fc/

Utwory

A1. The Power Of Equality 4:03
A2. If You Have To Ask 3:37
A3. Breaking The Girl 4:55
A4. Funky Monks 5:23
A5. Suck My Kiss 3:37
B1. I Could Have Lied 4:04
B2. Mellowship Slinky In B Major 4:00
B3. The Righteous & The Wicked 4:08
B4. Give It Away 4:43
C1. Blood Sugar Sex Magik 4:31
C2. Under The Bridge 4:24
C3. Naked In The Rain 4:26
C4. Apache Rose Peacock 4:42
D1. The Greeting Song 3:14
D2. My Lovely Man 4:39
D3. Sir Psycho Sexy 8:17
D4. They're Red Hot 1:12