Opis

Ów album z pewnością nie należy do ścisłej czołówki najwybitniejszych dokonań Stonesów. Przynajmniej w powszechnym mniemaniu, ponieważ osobiście bardzo ją cenię i wracam do niej znacznie chętniej niż do bardziej klasycznych pozycji Włóczęgów cieszących się szeroką estymą. Pamiętajmy jednak o skali: oczywiście owo „brzydkie kaczątko” Jaggera i Richardsa nie śmiem nawet porównywać z najlepszym albumem wszech czasów w postaci beatlesowego „Sierżanta Pieprzem” (nie zapraszam do dyskusji), którego „Their Satanic Majesties Request” miała być w zamierzeniu parodią, bo to zupełnie inna liga. Niemniej co niektórym dostarczyć może sporo frajdy.
Ukułem nawet małą teorię na ten temat mej słabości wobec tej płyty. Wiele mówi się bowiem o „czuciu bluesa”. Kto tego gatunku po prostu nie czuje, ten raczej nigdy się doń nie przekona. Jako osobnik tego aspektu pozbawiony odnoszę wrażenie, iż niejako w zamian natura obdarzyła mnie „poczuciem psychodelii”. I podobnie jak miłośnicy bluesa nijak nie jestem w stanie wytłumaczyć swojej skłonności. Bo tam, gdzie przeciętny Kowalski raczej traci cierpliwość, tam ja przeżywam rozkosze i całkiem odpływam. Dobrym ku temu testem może być tutejszy „Gomper”, który jak dla mnie mógłby nie kończyć się już po 5 minutach z kawałkiem.
O ile “Pieprz” mieści w sobie sporą dawkę psychodelii, o tyle na “Requeście” jest jej od groma, już od pierwszych dźwięków hipisowskiego „Sing This All Together” (która wróci przed końcem strony A jako – dla wielu zapewne niestrawna, lecz nie dla mnie! – repryza z dopiskiem „See What Happens”). Stonesi nigdy wcześniej i już nigdy później nie zapuścili się w tak dalekie odloty (jak nakazywała konwencja, między utworami nie było przerw). Trochę szkoda, a nawet wielki smuteczek, lecz „normalsi” też nie wyjdą z tej podróży z pustymi rękoma, ponieważ dla mniej cierpliwych zespół przygotował urokliwą pieśń „She’s a Rainbow” (z Nickym Hopkinsem przy klawiszach oraz smyczkami zaaranżowanymi przez Johna Paula Jonesa z jeszcze nie stworzonego Led Zeppelin), po którą na koncertach zespołowi zdarza się sięgać nawet do dziś – chyba nie tylko ku mej uciesze. Ale jeszcze bardziej ujmuje mnie countrowa ballada „2000 Man” z jedną z najładniejszych melodii w karierze tych rzekomych łobuzów, która w części środkowej oferuje jednakowoż sporo rockowego grania. /fc/

Utwory

A1. Sing This All Together
A2. Citadel
A3. In Another Land
A4. 2000 Man
A5. Sing This All Together (See What Happens)
B1. She's a Rainbow
B2. The Lantern
B3. Gomper
B4. 2000 Light Years From Home
B5. On With The Show