Opis

Zdecydowanie najłagodniejsze dzieło krnąbrnych Velvetów. Bo właściwie każdy z ich zaledwie 4 krążków (+ piąty „Squeeze” będący de facto solowym dziełem Douga Yule’a) portretuje jakby trochę inny zespół…
Lou Reed jako twórca – tutaj jako wyłączny autor materiału – od zawsze szczególny nacisk kładł na warstwę słowną i nie inaczej jest tym razem. Album otwiera wzruszające wyznanie osoby transpłciowej na temat tego, jak nienawidzi swego ciała, co udowadnia, że swoją wrażliwością w kwestiach tożsamości Reed wyprzedzał wielu o całe dziesięciolecia. Aczkolwiek główny wokal tej niezwykle kruchej pieśni wolał oddać Yule’owi o bardziej niewieściej barwie. Łatwo go sobie wyobrazić także w najlepiej rozpoznawalnym fragmencie dzieła jakim jest słodka ballada „Pale Blue Eyes”, ale tym razem autor za nikim się nie schował, a jego kruchy wokal bardzo tu pasuje. Niezwykle czule brzmi również intymny duet wokalu obu panów w refrenach „Jesus”.
O ile oba poprzednie krążki VU były (momentami nawet „boleśnie”) awangardowe, o tyle „The Velvet Underground” jest w głównej mierze (i dobrym tego słowa sensie!) staromodne. Najłatwiej to dostrzec w swobodnym, wodewilowym, niespełna dwuminutowym „That’s the Story of my Life”. Na trzecim albumie po raz kolejny nieco szwankuje produkcja (tak jak do tej pory – własnej roboty). Myślę, że o ile jak najbardziej pasuje ona do delikatnych utworów jak „Candy Says”, „Pale Blue Eyes” czy „Jesus” czy nawet eksperymentalnego parasłuchowiska „The Murder Mystery”, o tyle z takiego „What Goes On” można było wycisnąć znacznie więcej (choć wykorzystanie organów oraz nałożenie kilku ścieżek gitar w solówce robi niesamowite wrażenie). Podobnie zadziorna „Some Kinda Love” zdaje się potrzebować większego „tupnięcia” (aczkolwiek później nadal była wykonywana w podobnym duchu). Również „Begining to See the Light” nie jest mym ulubionym podejściem, ponieważ pasjami uwielbiam dopiero porywającą wersję koncertową z lat 90 (znów z Cale’em na pokładzie).
Lecz nie po to się sięga po Velvetów, by mieć „właściwy” sound… Największa zaleta może być więc postrzegana równie dobrze jako przeszkoda. Do dziś mnie zastanawia, czy specyfika brzmienia VU była umyślna, czy może jednak nie była wynikiem tego, że zespół nie mógł sobie pozwolić na producenta z prawdziwego zdarzenia. Zasadnicza różnica względem całej reszty zespołów tamtego okresu dotyczyła na ogół schowanej w miksie perkusji Maureen Tucker, która dostarczała bardziej dudniący w trzewiach kompozycji puls, lecz nie zapewniała im – czasem tak pożądanego – „kopa”. A wielu takiego „walnięcia” jednak potrzebuje i stąd nie są skłonni przekonać się do Velvetów. Najwięcej na trzecim albumie Tucker zdziałała w „I’m Set Free”, w której bębny w głównej mierze decydują o charakterze utworu i wpływają na dozowanie napięcia. Urocza Moe ma też swój wielki moment na finał, ponieważ wykonuje główną partię wokalną w „After Hours”.
Pozostaje ubolewać, że po rozpadzie Velvetów muzycy towarzyszący Reedowi nie potrafili z niego wydobyć tyle dobrego, ile zdołali gitarzysta/basista Sterling Morrison, Tucker (na przestrzeni całej działalności zespołu), a przede wszystkim multiinstrumentaliści John Cale (w pierwszej połowie istnienia) i Yule (w drugiej). Choć faktem jest, że w późniejszych latach zdarzało mu się nieraz bardzo drastycznie obniżać songwriterskie loty…/fc/

Utwory

A1. Candy Says 4:04
A2. What Goes On 4:54
A3. Some Kinda Love 4:03
A4. Pale Blue Eyes 5:39
A5. Jesus 3:23
B1. Beginning To See The Light 4:40
B2. I'm Set Free 4:04
B3. That's The Story Of My Life 2:03
B4. The Murder Mystery 8:54
B5. After Hours 2:07