Opis

Zasiadłem do najnowszej biografii Lou Reeda, który dziś skończyłby 83. lata, a więc to chyba dobry moment, by pochylić się nad jednym z najbardziej przełomowych albumów w dziejach.
„Piszę o klasycznych płytach dla beki”, mógłbym nieraz streścić swoje wypociny. No bo bądźmy poważni: co tu nowego można napisać? Każdy, kto chciał, już tę płytę doskonale zna. Tak można byłoby sądzić, ale od czegoś trzeba zacząć, a może akurat Ty dopiero szukasz wartościowych pozycji, które trzeba znać? No to wiedz, że trudno Ci będzie dołączyć do poważnej dyskusji o szeroko pojętej muzyce popularnej, jeśli tego dzieła (czym) prędzej nie „zaliczysz”. A gwarantuję niezapomniane wrażenia.
Pozwólcie, że przedstawię rewolucyjność tego dzieła w sposób, jaki ja go widzę. Do tamtej pory przemysł fonograficzny jawił się jako biznes rządzony przez producentów i wytwórnie płytowe. Jednak dzięki bardziej krnąbrnym artystom lat 60. powoli zmieniały się reguły gry. Postawa Lou Reeda, a przed nim oczywiście paru innych znamienitych postaci, umożliwiła dalszą emancypację artystów, którzy mieli coraz więcej do powiedzenia i bynajmniej nie chcieli być marionetkami w rękach menagerów i innych urzędasów.
„The Velvet Underground & Nico” to dobitny przykład, że można stworzyć i – „co gorsza” – wypuścić na rynek (skandal!) materiał tak wyśmienity, a jednocześnie tak „niedopracowany” brzmieniowo (umyślnie bądź nie). Dlatego śmieszą te wszystkie współczesne remastery tego materiału, bo przecież cała frajda z tego albumu opiera się właśnie na tym legendarnym, chropowatym brzmieniu bez którego ten album praktycznie nie istnieje. Przecież gdyby nagrać te piosenki według wszelkich prawideł, otrzymalibyśmy zupełnie inne dzieło. Tylko jak zostałoby wówczas odebrane? Nie sposób tego przewidzieć. Miał więc Reed sporo szczęścia, że jego zgrabne numery wpadły w ręce prawdziwego eksperymentatora w składzie w osobie Johna Cale’a. Żaden na własną rękę raczej nie zapoczątkowałby rewolucji. Wstrząsające teksty tego pierwszego prosiły o równie wstrząsającą oprawę dźwiękową tego drugiego. 
Mówi się o tej płycie, że to dzięki niej muzyka rockowa wreszcie dojrzała (choć w ten sposób pominęlibyśmy wszelkie zasługi Boba Dylana, który już od paru lat poruszał w swych pieśniach niebłahe tematy). Miało to niewątpliwie związek z szeregiem „niebezpiecznych” tematów, będących do tej pory co najwyżej obiektem aluzji w muzyce rozrywkowej. Beatlesi z całą ówczesną zgrają oczywiście ochoczo przemycali różne świństewka (chórek „tit tit tit” w „Girl” czy palcówkę w „Penny Lane”) czy „pochlebstwa” na temat nark*tyków („another state of mind” w „Got to Get to Into My Life”) na swoich płytach tak, by dorośli tego nie wyłapali. Ale nagle wkracza Reed z posępnymi pieśniami dotyczącymi bezpardonowo dragów („Waiting for the Man” i wszystko mówiący tytuł „Heroin”) czy s*ksualnej ambiwalencji.
Można sądzić, że kojące „Sunday Morning” ma za zadanie jedynie uśpić czujność, ale gdy minie pierwszy szok (zwłaszcza po bezkompromisowym „The Black Angel’s Death Song”), słuchacz szybko dojdzie do wniosku, że mimo krnąbrnych fatałaszków mamy tu do czynienia tak naprawdę piosenkami w klasycznym tego słowa sensie „ładnymi”, bardzo często iście klasycznymi w swej konstrukcji. Nie wszystkie, rzecz jasna… /fc

Utwory

1. Sunday Morning 2:56
2. I'm Waiting For The Man 4:39
3. Femme Fatale 2:38
4. Venus In Furs 5:12
5. Run Run Run 4:23
6. All Tomorrow's Parties 5:59
7. Heroin 7:13
8. There She Goes Again 2:41
9. I'll Be Your Mirror 2:14
10. The Black Angel's Death Song 3:12
11. European Son 7:47