Opis

Stało się! Eddie Vedder został sześćdziesięciolatkiem! Wychodzi więc na to, że kilka dni przed jego trzydziestką macierzysty zespół wydał płytę, którą się dziś zajmiemy. Jakiś czas temu pisałem, że numerem 1, jeśli chodzi o Pearl Jam, jest dla mnie „Yield”. A nr 2? Chyba „Vitalogy”, czyli numer 3, jeśli liczymy chronologicznie.
Podoba mi się ta przekorność, że tak naprawdę mogła to być znacznie lepsza, gdyby postawiono na same pewniaki. A tutaj mamy takie osobliwości, wręcz słabiaki, jak pijacka (?) miniaturka „Bugs”, w której Vedder akompaniuje sobie na akordeonie (i słychać, że do wirtuozów nie należy, ale mniejsza) czy ewidentny przerywniki „Pry, to”, „Aye Davanita” czy eksperymentalny closer „Hey Foxymohandlemama, That’s Me”. Po co? Pewnie dla beki. Ewentualnie dla urozmaicenia. Z pewnością jednak nie są to utwory przynoszące szczególną chlubę (nawet jeśli de facto nieźle się z nimi przez te lata „zżyłem”).
Ale z drugiej mamy przynajmniej dwa numeru z absolutnego topu dokonań PJ. Mowa tu oczywiście o wspaniałym „Better Manie” (który dzielnie broni się nawet w wydaniu ograniczonym do wokalu, gitary i organów) i porywającym „Curduroy” (alternatywne podejście dostępne na kompakcie tylko minimalnie gorsze), za którymi stoi wokalista, który w tamtym czasie zaczął przejmować dowodzenie w szeregach kapeli. Oba, a zwłaszcza ten pierwszy, raczej nie opuszczają setlist, a jak wiadomo Vedder arbitralnie ustala je niedługo przed wejściem na scenę. Występy PJ słyną z tego, że nawet daty sąsiadujące nie mają zbyt wielu punktów wspólnych.
Reszta trzyma już standardowy perłowy poziom. „Przyłożenie” zapewnia już na starcie  „Last Exit” (nomen omen), a wrażenie podtrzymuje „Spin the Black Circle”… Trochę prywaty. Minęło już tyle lat, a wciąż parę sekund po starcie zwrotki będę oczekiwał większego brudu fonicznego niż panowie zaplanowali. A to wszystko przez to, że egzemplarz kasety brata musiał mieć w tym miejscu jakąś wadę fabryczną. Obaj domyślaliśmy się, że owo chwilowe tąpnięcie może być jedynie winą nośnika, ale dopiero gdy sprawiłem sobie w końcu kompakt, nie było już wątpliwości, że grupa wcale aż tak bardzo nie chciała sobie brzmienia zepsuć…
Outro utrzymanego w średnim tempie „Not For You” kojarzy mi się ze sposobem, w jakim również RHCP kończyli swoje niektóre numery. Melancholicy pewnie z ulgą przyjmują „Nothingmana”, ale wraz z „Whipping” wraca czad. Kumulacji łojenia można byłoby się spodziewać w „Satan’s Bed”, lecz to akurat jeden z najbardziej przystępnych numerów tutaj zamieszczonych.

Utwory

. Division One
A1. Last Exit
A2. Spin The Black Circle
A3. Not For You
A4. Tremor Christ
. Division Two
B1. Nothingman
B2. Whipping
B3. Pry, To
B4. Corduroy
. Division Three
C1. Bugs
C2. Satan's Bed
C3. Better Man
C4. Aye Davanita
. Division Four
D1. Immortality
D2. Hey Foxymophandlemama, That's Me