Opis

My Dying Bride. Moim zdaniem jeden z najsmutniejszych zespołów ever. Pomimo, iż to Katatonia (o ironio, też uczestnik SDL 2023) uważana jest za najbardziej sad band, to jednak Szwedzi dla mnie potracili gdzieś "jajco" w swoim późniejszym graniu i z prawdziwego funeralnego doom'u, zrobili sobie smutnego modern prog rocka. My Dying Bride to prawdziwie romantyczny, acz niezwykle bolesny twór, któremu dodatkowo z początku towarzyszył death metalowy sznyt. Wokalista Aaron Stainthorpe to usobienie tragedii i depresyjnego stanu, który prócz swoich ogromnych problemów natury psychicznej, parę lat temu podzielił się informacją, że jego córka choruje na złośliwy nowotwór. Przyznam szczerze, że nie doszukałem się informacji, czy poradziła sobie z walką z tą śmiertelną chorobą (mam nadzieję, że tak). Pomimo wielu kłód pod nogami, zespół na czele z Aaronem, dalej tworzy, koncertuje i wkłada mnóstwo pracy w każdy nowo wydany krążek. Ja jednak wróciłem sobie dzisiaj do drugiego albumu Anglików - "Turn Loose The Swan", na którym odziwo zakończono koncepcje grania w stylu pogrzebowym i wyrafinowanym. Tutaj doom jest znacznie surowszy, obdarty z finezji, i dokręcający emocje do cna, aniżeli na późniejszych krążkach czy samym debiucie, będącym tworem czysto death/doom metalowym. Płyta jest dosyć ciężka w odbiorze, ale jeśli miałbym wskazać na utwór, który na długo pozostaje ze słuchaczem i jest taką kwintesencja klimatu, to byłby to bez wątpienia "Black God". Nie będę go opisywał. Po prostu trzeba go posłuchać. 

Utwory

A1. Sear Me MCMXCIII 7:24
A2. Your River 9:24
A3. The Songless Bird 7:00
A4. The Snow In My Hand 7:09
B1. The Crown Of Sympathy 12:15
B2. Turn Loose The Swans 10:09
B3. Black God 4:52