Opis

Śmieszna sprawa. Choć łącząca się z przykrym zdarzeniem, więc nie do końca wesoła.
Na legendarnym albumie Crosby Stills Nash & Young „Deja Vu” za zdecydowanie najsłabsze uważam kompozycje Davida Crosby’ego. Na pozostałych albumach kwartetu (lub tria, tj. bez Neila) na ogół było niewiele lepiej. Jednak zgon byłego członka (w pierwszym okresie działalności) The Byrds przed dwoma laty skłonił mnie, by jednak rzucić uchem na jego dorobek, choć bez większego entuzjazmu, bo niczego wybitnego się nie spodziewałem, lecz jakaś przyzwoitość mną kierowała, by jednak uczcić pamięć muzyka, którego co prawda osobiście niezbyt podziwiałem, lecz w życiorysie posiadającego niemałe zasługi dla muzyki rozrywkowej choćby poprzez współudział w paru ważnych dla mnie nagraniach. Na pierwszy ogień – choć de facto „wcalem nie wiedział, co czynię” – poszedł, nomen omen, debiutancki krążek. Słucham i… momentalnie urzekła mnie ta muzyka.
Nie wiem, co motywowało Crosby’ego, by nie dorzucić tego materiału do wspólnej kasy – pazerność? cwaniactwo? skromność? brak wiary w ich jakość? a może zwykły przypadek? – ale fajnie się stało, że te utwory w końcu znalazły ujście w taki czy inny sposób. Stephen Stills i Graham Nash pisali raczej utwory nieco szybsze, momentami nawet skoczne i to właśnie Crosby i Young równoważyli je wolniejszymi numerami. Tymczasem na „If I Could Only Remember My Name” niczego nie brakuje, wszystko jest na miejscu, wcale nie tęsknimy za resztą bandy. Crosby – ku zaskoczeniu pewnie niejednego odbiorcy – jest z grubsza samowystarczalny. Oczywiście „z małą pomocą przyjaciół”… również tych z CSNY. Wśród prominentnych gości znajdziemy także m.in. Jerry’ego Garcię z Greatful Dead i Joni Mitchell.
Styl dzieła lawiruje między folkiem a rockiem psychodelicznym. To album na pewno bardziej „mglisty”, wycofany niż standardowe produkcje CSN(&Y). Znacznie większy jest też komponent bluesowy, co akurat nie dziwi, znając styl propozycji, które na ogół dorzucał od siebie. Niespieszność – ale w najlepszym tego słowa znaczeniu – kojarzy się z najlepszymi nagraniami kolegi Neila Y. Kanadyjczyk zresztą dorzucił kompozytorskie trzy grosze (otwierające obie ze stron „Music is Love” i „What are Their Names” - w tym drugim wyraźnie słychać też jego głos) i zagrał tu i ówdzie (w pierwszej z nich nawet na kongach, basie i wibrafonie – czyli instrumentach, z którymi wcale nie jest kojarzony).
Chyba bardziej podobają mi się te akustyczne fragmenty dzieła jak „Traction in the Rain” – co za obłędne współbrzmienie gitar i autoharp (w wykonaniu Laury Allan)! Natomiast najbardziej magicznym punktem programu jest oniryczny closer „I’d Swear There Was Somebody Here”. Bez dwóch zdań: ten jakże malowniczy utwór powinien zostać wykorzystany w kinematografii! Najlepiej w niepokojącej scenie, gdy ktoś przepadł bez wieści… 
Kto zatem czuje niedosyt po Johnie Martynie czy takich albumach jak „On the Beach” Younga, to koniecznie powinien sięgnąć po fenomenalny debiut jego kolegi. Całkiem możliwe, że ten krążek spodoba mu się nawet bardziej! /fc/

Utwory

. Disc One: Original Album
1-1. Music Is Love 3:23
1-2. Cowboy Movie 8:06
1-3. Tamalpais High (At About 3) 3:31
1-4. Laughing 5:23
1-5. What Are Their Names 4:13
1-6. Traction In The Rain 3:46
1-7. Song With No Words (Tree With No Leaves) 5:55
1-8. Orleans 2:00
1-9.A. I'd Swear There Was Somebody Here 1:21
1-9.B. Kids And Dogs 7:00
. Bonus Track
1-10. Kids And Dogs 7:00
. Disc Two: Bonus Tracks
. Demos:
2-1. Riff 1 2:22
2-2. Tamalpais High (At About 3) 1:53
2-3. Kids And Dogs 3:07
2-4. Games 3:17
2-5. Laughing 3:58
2-6. Song With No Words (Tree With No Leaves) 3:12
2-7. The Wall Song 4:15
2-8. Where Will I Be? 3:41
. Sessions:
2-9. Cowboy Movie (Alternate Version) 10:57
2-10. Bach Mode (Pre-Critical Mass) 1:59
2-11. Coast Road 5:15
2-12. Dancer 5:03
2-13. Fugue 2:02