Opis
Może to ich urok, może to „Maybellene”?
Wiadomo: słucha się przede wszystkim tego, co się komu podoba. Gdy jednak człowiek wsiąknie w muzykę na dobre, raczej prędzej czy później zainteresuje się również muzyką, która zainspirowała jego idoli. I całkiem możliwe, że otworzy się na nowe brzmienia. I tak oto zgrabnie rozszerzamy swe horyzonty bez specjalnych poświęceń.
Jeśli ktoś poważnie eksploruje dzieje muzyki popularnej, w końcu musi usłyszeć o Everly Brothers. Zwłaszcza, jeśli ktoś od małego zasłuchuje się w takich wykonawcach jak Beatlesi, Beach Boysi, Neil Young, jak również Bee Gees, The Byrds czy Harry’ego Nilssona… Przyznam, że niniejsze starcie odkładałem w czasie, no bo cóż – w końcu nie można znać wszystkiego. Niemniej w końcu sięgnąłem po ich nagrania dzięki splotowi okoliczności, czyli, co tu dużo mówić, po prostu okazyjnej cenie. A zważywszy na jakość materiału, ten limitowany do 7500 kopii jasnoniebieski placek wydany na Record Store Day 2022 okazał się tym lepszą inwestycją!
Kompilacją „Hey Baby Doll” zajęła się interesująca postać: Adria Petty, córka Toma. W tekście zamieszczonym na tylnej okładce tłumaczy, jaki pomysł jej przyświecał. Nie chciała stworzyć kolejnego „greatest hits”, lecz zaprezentować mniej oczywiste nagrania, tworząc nieco inny portret Phila i Dona Everlych niż ten dostępny na innych „beściakach”, skupiając się przede wszystkim na utworach w stylu rockabilly niż na wszędzie indziej dostępnych hitach. Stąd brak najbardziej ikonicznych pieśni jak nieśmiertelne „Bye Bye Love”, a zwłaszcza „(All I Have to Do is) Dream”, znanej zapewne każdej osobie obdarzonej choćby nikłym słuchem – na szczęście godnie „zastępuje” ją równie rozczulające ballady „Devoted to You” (wszystkie trzy autorstwa małżeńskiej spółki autorskiej countrowców Felice i Boudleauxa Bryantów). Ale za to można poznać duet od strony raczej mało spodziewanej. Mnie samego zdziwiła nieco obecność szlagieru Johnny’ego Casha „I Walk the Line” czy wspomniany na wstępie pędzący klasyk Chucka Berry’ego „Maybellene”. Znacznie wiarygodniej zabrzmieli w tym pierwszym. Wydaje się, że szybsze tempa nie były im pisane, lecz w średnich brzmieli wybornie.
Gdyby nie świadomość czego słucham, czyli „Gone, Gone, Gone” autorstwa obu braci, przysiągłbym, że to nieznane nagranie The Monkees. Puszczając sobie zaś „Walk Right Back”, myślę sobie, że Neil Young musiał wziąć ten riff za punkt wyjścia, gdy wymyślił motyw „Harvest Moon”. „Devoted to You” zaś znałem wcześniej z imprezowej koncertówki Beach Boysów. To tu, to tam słychać Simona & Garfunkela. Najbardziej urzekła mnie porywająca „Made to Love” autorstwa Phila, która najlepiej udowadnia, że niepotrzebne im były żadne covery. Don z kolei mógł się pochwalić uroczą „(Til) I Kissed You” – niestety zmarł w sierpniu 2021 roku, gdy niniejsze wydawnictwo było jeszcze na etapie planowania. Dołączył w zaświatach do swego dwa lata młodszego brata, który opuścił ziemski padół w 2014. Najbardziej zdumiewające jest to, że matka Margaret przeżyła ich obu, odchodząc 4 miesiące po starszym synu w wieku 102 lat.
Utwory
A1. Hey Doll Baby 2:06
A2. When Will I Be Loved 2:03
A3. Muskrat 2:17
A4. Gone, Gone, Gone 2:04
A5. Walk Right Back 2:19
A6. ('Til) I Kissed You 2:25
A7. Thats Just Too Much 2:39
A8. Baby What You Want Me To Do 2:20
B1. Cathys Clown 2:24
B2. Devoted To You 2:25
B3. Maybellene 1:51
B4. So Sad (To Watch Good Love Go Bad) 2:34
B5. Made To Love 2:05
B6. Sigh, Cry, Almost Die 2:17
B7. I Walk The Line 2:38
B8. Love Hurts 2:21
B9. So Fine 1:58
