Opis

Środkową część trylogii berlińskiej jako jedyną w całości zarejestrowano z stolicy Niemiec. Trudno sobie nawet wyobrazić jak egzotycznie i rewolucyjnie musiał brzmieć ten album w chwili wydania. Do dziś ta muzyka intryguje, ale – zważywszy, jak bardzo wszyscy się nią inspirowali – nie brzmi już jak muzyka z innego świata, ale prawie. Dlatego, przyparty do muru (niekoniecznie berlińskiego), zapewne ją wskazałbym jako najbliższą sercu pozycję w dyskografii Davida Bowie.
Oczywiście ta muzyka też nie wzięła się znikąd, czemu ex-Ziggy Stardust dawał wyraz z wywiadach. Jednak „V-2 Schneider” aż tak nie przypomina Kraftwerk, jak można było spodziewać się po wymienieniu jednego z filarów owego kolektywu w tytule kompozycji – głównie ze względu na wykorzystanie saksofonu, instrumentu raczej obcemu tuzom niemieckiej muzyki elektronicznej, którą zafascynował się nasz Brytol.
„>>Heroes<<” to muzyka bardzo obrazowa, co uważam za niesamowitą sprawę, że ktoś samymi dźwiękami potrafi przywołać konkretne (lub abstrakcyjne) pejzaże w naszych głowach. Mam tu na myśli przede wszystkim stronę B wydawnictwa w przeważającej mierze instrumentalną, tworzącą wspólnie przejmującą suitę. Zwłaszcza jeden jest bardziej plastyczny niż cała reszta. Trudno nie słyszeć „Sense of Doubt”, żeby przed oczyma nie stanął widok rodem z filmu grozy…
Stach – nomen omen – pomyśleć, że jeden z hymnów Bowiego miał być kolejnym utworem instrumentalnym. Mam tu na myśli oczywiście utwór tytułowy, z wiodącą partią gitary w wykonaniu Roberta Frippa z King Crimson. Legenda głosi, że autor improwizował kolejne wersy i tak zostało, ale kto by dał wiarę, że jeden z najbardziej ikonicznych utworów muzyki popularnej powstał w tak przypadkowy sposób?
A jak już jesteśmy przy wokalu, to ci, którzy nie są szczególnymi fanami jego tembru, niechaj mają się na baczności przed „Sons of the Silent Age”, w której nasz bohater popada w najbardziej teatralne nuty na albumie. Ja tam łykam bez popity! Jeśli zaś mowa o instrumentalnych wyczynach, to najbardziej do gustu przemawiają do mnie jego iście fascynujące wtręty saksofonu w „Neukoln” i równie hipnotyczne, jak eteryczne, partie koto w „Moss Garden”.
Jedyne, co mi na tym albumie zgrzyta, to jego koniec w postaci „The Secret Life of Arabia”, który jakoś nie licuje z tym, co słyszymy pod koniec „Neukoln”, które byłoby idealnym zwieńczeniem mistrzowskiego krążka. „Arabię” wystarczyłoby przenieść parę indeksów i byłoby git./fc/
PS. Na tej okładce najłatwiej przyjrzeć się heterochromii Davida nabytej (nabitej?) wskutek bójki z przyjacielem. Artysta opisywał, że przez ów nieszczęśliwy wypadek obiekty zbliżające się do niego postrzegał tak, jakby rosły. Kto wie, czy komuś tak utalentowanemu wada wzroku nie posłużyła za pośrednie lub bezpośrednie źródło inspiracji…

Utwory

A1. Beauty And The Beast
A2. Joe The Lion
A3. "Heroes"
A4. Sons Of The Silent Age
A5. Blackout
B1. V-2 Schneider
B2. Sense Of Doubt
B3. Moss Garden
B4. Neuköln
B5. The Secret Life Of Arabia